Tak, dokładnie – te warsztaty są świetne dla takich osób, ponieważ wymagają niewiele czasu – zaledwie 60 minut tygodniowo. A jeśli nie możesz uczestniczyć na żywo, otrzymasz nagranie ćwiczeń.

Zajęcia odbywają się systematycznie, o stałej porze, co sprzyja tworzeniu nawyku dbania o siebie i uważnego interesowania się stanem swojego ciała.

Kiedy ten stan staje się dla nas bardziej czytelny, większość osób zaczyna też lepiej rozumieć potrzebę adekwatnego zaopiekowania się sobą.

Podczas warsztatów otrzymasz i przećwiczysz wspólnie z grupą ponad 20 praktyk, które trwają od 1 do 30 minut.

Tak, zrobisz krok w kierunku lepszego „czytania” subtelnych sygnałów ciała.

Cały proces warsztatowy polega na trenowaniu nawyku zatrzymywania się i zadawania sobie pytań: „W jakim stanie teraz jestem?” „Czego potrzebuję, aby wrócić do stanu bezpiecznego?”

Nasze ciało wysyła wiele sygnałów, ale początkowo są one subtelne. To nie jest od razu spektakularne zasłabnięcie czy rzucanie papierami i wychodzenie z pracy, bo masz wszystkiego dość – to są raczej skutki wcześniejszych przeoczeń.

Napięte ramiona, zmarszczone brwi (czyli napięte mięśnie czoła), podwyższone tętno, płytki oddech, natłok myśli, lęk przed chwilą ciszy – to właśnie te delikatne sygnały, które uczymy się zauważać, rozumieć i regulować.

Nie ma górnej granicy wieku.
Udział w zajęciach i osiągane korzyści zależą od aktualnego stanu zdrowia oraz od tego, ile realnie możemy ćwiczyć. Dlatego w razie wątpliwości zawsze warto skonsultować się z zaufanym lekarzem.

Ćwiczenia są łagodne, ale mogą poruszać zastane mięśnie i uśpione emocje. Warto więc zadać sobie pytanie:
„Czy mam chęć, gotowość i zasoby, aby przyjmować siebie ze wszystkimi swoimi stanami i emocjami?”

Większość zajęć ma charakter regulujący układ nerwowy – nastawione są na uczenie się odczuwania bezpieczeństwa w ciele i w swoim otoczeniu. Jednak u niektórych osób taki stan może otwierać „drzwi” do czucia i widzenia więcej. Jeśli mamy obszary, emocje czy stany, z którymi nie chcemy mieć kontaktu, możemy doświadczyć trudnych przeżyć lub wspomnień, przed którymi w pewnym sensie „chroniło” nas napięcie ciała.

Zawsze możesz też umówić się na bezpłatną konsultację z prowadzącą, aby porozmawiać i upewnić się, czy to dla Ciebie dobre rozwiązanie.

Jeśli dotychczas uczestniczyłaś jedynie w terapii „mówionej” i nie pracowałaś ze stanami ciała (np. stanem bezpiecznym, stanami obronnymi – walka lub ucieczka, czy stanami ochrony zasobów – wycofanie, znieruchomienie), to z pewnością warsztaty mogą być wsparciem w zrozumieniu reakcji ciała.

Pomogą Ci nauczyć się „czytania” własnych stanów neurofizjologicznych oraz regulowania stanów nadmiernego pobudzenia, tak aby nie doprowadzać organizmu do wyczerpania. 

Nadwaga może mieć związek z tym, że ciało nie czuje się bezpiecznie. Nie są to warsztaty nastawione na redukcję wagi, ale jest  korelacja pomiędzy stanem neurofizjologicznym organizmu, a zdrowiem metabolicznym, np.: wiemy, że w trybie "walki-ucieczki" organizm nie trawi prawidłowo. 

Siedzący tryb życia może być informacją, że organizm oszczędza zasoby, a więc potrzebuje energii i informacji, że już jest bezpiecznie i może wrócić do życia.

Moim zdaniem warsztaty są świetnym uzupełnieniem psychoterapii – o ile terapeuta nie ma nic przeciwko temu lub sama terapia nie obejmuje już elementów pracy regulacyjnej (niektórzy terapeuci stosują regulację stanów i emocji w trakcie sesji, więc część ćwiczeń możesz już znać i będzie to dla Ciebie powtórka).

Jeśli masz wątpliwości – umów się na rozmowę.